Tamara

schrijft

Wanneer zeg je het?

Wanneer zeg je het? Zeg ik het überhaupt, dat ik een dood broertje heb, als gevolg van zelfdoding?

Dat vraag ik me af als ik nieuwe mensen leer kennen. Nieuwe collega’s bijvoorbeeld, of heren waarmee ik date. Die laatste categorie ‘moet’ ik het wel zeggen, want als ik het niet vertel hebben ze het in no time zelf gevonden zodra ik mijn echte naam onthul. Ik sta met een fake naam op Tinder en de naam van mijn werkgever laat ik ook in het midden. Niet dat ik zoveel te verbergen heb, maar het lijkt me wel gezond om een kleine drempel in te bouwen voordat een match mijn halve ziel en zaligheid kan consumeren. Half ja, ik zet niet ál mijn zielenroerselen op internet.

De prille match die nu in mijn leven is – nee, ik noem geen naam en rugnummer – heeft geheel uit zichzelf mijn boek besteld. Hij had het ook van mij kunnen krijgen. Maar nee, dat wilde hij niet. Je begrijpt, de man scoorde punten. Al eerder had ik hem verteld, tijdens de 1e date zelfs, wat er gebeurd was. Hij was onder de indruk maar durfde wel verder te vragen. Tot mijn opluchting. Nu leest hij mijn boek. Wat gaat hij ervan vinden? Gaat-ie alsnog schrikken? Daar blijf ik kwetsbaar in.

Voor mij hoort Koen er voor altijd bij. De mooie herinneringen, het verlies, de pijn, het gemis. Het bepaalt mijn levensgeluk niet langer, maar zal levenslang voor moeilijke en verdrietige momenten blijven zorgen. Zelf koester ik die moeilijke momenten inmiddels, want het herinnert me stevig aan de altijd blijvende liefde voor hem. Maar snapt een nieuwe verkering aan mijn zijde dat ook? Ik denk dat deze meneer dat goed begrijpt, en – erg belangrijk – er niet voor terugdeinst.

Een zeer dierbare bekende van me, tevens rouwcoach, merkte droog op dat het wel een mooi selectiecriterium is, het verhaal van mijn dode broertje. Als een man afhaakt, of er langsheen gaat (‘Jeetje, wat rot voor je. Biertje?’), dan is het dus geen partij, zo redeneerde zij. Koen, bedankt. Als ik nu de ware niet tref, weet ik het ook niet meer.

De prille match is denk ik inmiddels halverwege mijn boek en komt vanavond gewoon langs. Verheugt zich zelfs. En ik ook.

2 reacties

  1. Super fijn om te lezen. Mijn zus ik door zelfdoding om het leven gekomen en ook ik vind het verdomde moeilijk hoe zoiets te benoemen tijdens een date.. mooi om te lezen hoe jij daar mee omgaat ❤️

    • Tamara

      september 11, 2020 at 8:09 pm

      Graag gedaan Ingeborg! Succes en veel plezier met daten, en een draai geven aan ‘wanneer vertel ik het?’ En ik zeg dus: afhakende man = mooi zo, doei & next;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

© 2020 Tamara

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

%d bloggers liken dit: