Tamara

schrijft

Maand: mei 2018

Verslag van een naakte zegetocht

Het schrijven van een boek, en vooral de weg er naartoe, is eigenlijk een langdurig potje strippokeren. Ik tegen de rest van de wereld.

Toen ik net begon met schrijven, stuurde ik elke maand een schrijfsel naar vrienden, via e-mail. Hop, sokken uit, blote tenen. Toen begon ik een online blog. Spijkerbroek uit, blote benen (en die van mij zijn wit, extra bloot dus). Daarna volgde een schrijfwedstrijd, en met succes dus ik mocht op een podium. Shirt uit, alleen nog ondergoed aan. Vervolgens verscheen mijn boek. Weg met dat ondergoed.

Ik dacht dat ik niets meer had om uit te trekken maar vandaag voelde ik me toch extra naakt. Zoals aangekondigd ging ik namelijk vanmiddag op pad naar twee Arnhemse boekhandels, om te vragen of ze mijn boek in verkoop wilden nemen. Daar stond ik dan, met minder dan niks aan en mijn boek in mijn zweethanden. Shit, geen vlekken maken.

Het Colofon reageerde spontaan. Ene Rita wist zich mijn uitnodiging voor de boekpresentatie nog te herinneren, waar ze helaas niet bij kon zijn. Een kwartier later had ik een A4-tje in the pocket met daarop de afspraken bevestigd. Mijn boek komt samen met schrijvers als Hugo Borst op een tafel te liggen, bij de categorie ‘medisch’ tegenover ‘psychologie’. Links achterin, gaat dat zien! En kopen vooral.

Hijman Ongerijmd reageerde iets terughoudender maar zeker bereidwillig. ‘Het ziet er in ieder geval verzorgd uit’, luidde de eerste indruk. En ook daar ging ik een kwartiertje later weg met de afspraken op papier. Bij Hijmans kom ik eveneens links achterin de winkel te liggen, in de hoek van ‘psychologie’. Bij de boeken over rouw. En met een beetje mazzel op de presentatievensterbank die ze voor de boekenplanken hebben gemaakt; daar zou mijn boek meer opvallen. Er werd zelfs gesproken over een tafel voorin, met nieuw verschenen boeken maar daar durf ik niet eens op te hopen.

Ik had niet gedacht dat ik direct zaken zou kunnen doen met beide boekhandels, en had dus niet genoeg boeken bij me. Beginnersfoutje. Geen punt, ik trapte gewoon twee keer de bult op om de resterende exemplaren thuis op te halen. Iets met geen bloed, veel zweet, geen tranen vandaag.

Er zijn indie-auteurs die niet zo happig zijn op boeken in consignatie geven. Want ja, gaat het wel lopen? En als het niet loopt, krijg je je boeken weliswaar terug maar niet altijd in nog verkoopbare staat. Dat kan mij ook gebeuren. Maar voorlopig ga ik er vanuit dat alle exemplaren, vijf per boekhandel, binnen de termijn van twee tot drie maanden die ik heb afgesproken, verkocht worden. Ik heb er een extra stapel bijpassende boekenleggers bij gedaan. Als dat niet werkt!

Een zegetocht is natuurlijk een overdreven vergelijking in dit verband. Wat ik maar wil zeggen is: ik ben blij dat ik ook deze stap heb gezet.  Dit potje pokeren heb ik gewonnen en ik kleed me weer rustig aan.

Zwart gat? My ass

Of ik in een zwart gat gevallen ben na de publicatie van mijn boek? Ik krijg de vraag de laatste tijd vrij vaak. Het antwoord is: zeker niet. Er is juist rust over me gekomen. Dit boek moest en zou er komen, en zie daar: ik heb het geflikt.

De eerste paar weken na de boekpresentatie verkocht ik dagelijks boeken, nu een of twee per week. Inmiddels ben ik ervan doordrongen dat ik als selfpubber, ook wel indie-auteur genoemd, behoorlijk aan de bak moet om mijn boek te promoten. En dat in de bemoedigende wetenschap dat de selfpubber in zijn algemeenheid niet het beste imago heeft. Een auteur met uitgever heeft, al dan niet terecht, het stempel ‘dat zal wel goed zitten’. Ik moet het zonder dat keurmerk doen. Dus hoe overtuig ik een boekhandel ervan dat je mij gerust naast Griet Op de Beeck kunt neerleggen? Ja, ik durf groot te denken.

Nu heb ik het volgende plan. En ik deel het van tevoren met jullie want eenmaal openbaar aangekondigd betekent doorpakken. Dit ga ik doen: volgende week woensdagmiddag heeft mijn dochter een verjaardagsfeestje. Dus heb ik een paar uurtjes de handen vrij. In plaats van een berg wasgoed strijken of Netflixen, ga ik met mijn boek onder de arm naar twee boekhandels in Arnhem met de vraag of ze mijn boek in consignatie willen nemen. Consiewatzegje? Als ik het goed begrepen heb, werkt dat zo: ik lever zelf een bescheiden stapeltje boeken aan bij de boekhandel, en de boekhandel legt het op hun tafel voor de verkoop. Ze hoeven dus niet vooraf te investeren door zelf mijn boek in te kopen (zonder zeker te weten dat het verkoopt), en pas als mijn boek verkocht wordt verdienen zowel zij als ik eraan.

Als ik denk aan hoe ik die boekhandel binnenwandel krijg ik een droge keel en klamme handjes. Wat nou als ze zeggen: ‘We werken niet met indie-auteurs want de kwaliteit is meestal bedroevend.’ Of erger: ‘Titels met het woord dood erin verkopen minder goed.’ Dat schijnt echt zo te zijn. Zou die schattige foto van Koen op de cover niet juist een klantenmagneet zijn?

Ik heb nog een week om moed te verzamelen. Kortom, ik heb helemaal geen tijd om in een zwart gat te vallen.

Tijd van leven

Plaats van handeling: Doornroosje te Nijmegen. Wanneer: vorige week zaterdag. Artiest: Tamino. Wie? Tamino. Ja, google maar even. Wacht, ik help je: link naar YouTubefilmpje.

De rand van de bar drukt in mijn rug. In mijn rechterhand een frisse Hertog Jan, met mijn linkerarm leun ik lichtjes tegen mijn man. Het voorprogramma zingt niet onverdienstelijk (Audri uit België) maar we zijn toch vooral benieuwd naar Tamino. Audri verdwijnt met een zacht Vlaams ‘dankjulliewel’ en een verlegen zwaai van het podium en na een korte pauze verschijnt Tamino rustig ten tonele, vergezeld door twee muzikanten. Toetsen, slagwerk, gitaar, zang. Geen introductiepraatje, zijn muziek spreekt. Luid en duidelijk, in één rechte lijn mijn lijf in. Zowel mijn man als ik zijn direct onder de indruk en onder invloed van de stem van deze man.

Man? Jongen. Hij is 21 en ik kan er niets aan doen, maar ik bedenk me dat ik zijn moeder had kunnen zijn. Dat ik bijna jarig ben voedt deze gedachte vast. Op 7 mei word ik 45. Mijn moeder had op die leeftijd een dochter van 23, ik eentje van 6. Twee dagen na mijn verjaardag is het dit jaar tien jaar geleden dat Koen overleed. Ook daar denk ik aan, terwijl Tamino met zijn lage stem, die net zo moeiteloos de hoge tonen als de lage tonen pakt, over ons heen golft. Gaat het nu elke keer weer over dat dode broertje? Ja, zo werkt het namelijk in mijn hoofd sinds hij er niet meer is. Maar het verpest mijn concert geenszins. Tien jaar geleden. Toen was Tamino 11 en bouwde hij vermoedelijk nog boomhutten. Wat deed ik tien jaar geleden? Overleven. En nu? Ik heb het overleefd en geniet van een concert, een biertje.

Wat deed ik toen ik 21 was? Studeren en mijn spaarzame studiefinanciering inleveren op de Korenmarkt. Tamino bezingt op deze leeftijd het leven alsof hij de doorleefde ziel van een wijze heeft. Waar haalt hij het vandaan? Wat heeft hij meegemaakt dat ik geloof wat hij overbrengt?

Na afloop staan we in de rij voor de jassen en passeren we de artiest. Hij heeft plaats genomen achter een bescheiden balie, verkoopt en signeert zijn muziek en praat met fans. Ik loer naar zijn zwarte golvende haar en glimmende oorbel in het linkeroor. Nondeju, wat een knappe gozer is het. Oh ja, ik had zijn moeder kunnen zijn.

In juni gaan we op herhaling. Dan treedt Tamino op bij Down The Rabbit Hole. Nick Cave ook. Of wat dacht je van Queens of the Stone Age? Daar was mijn broertje behoorlijk fan van trouwens.

 

 

© 2019 Tamara

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑